拼音 译文 字数：642

　　天宝中，上冬幸华清宫。甫因至兽坊，怪天狗院列在诸兽院之上。胡人云：“此其兽猛健无与比者。”甫壮而赋之，尚恨其与凡兽相近。亦借天狗以寄慨。词曰：

　　澹华清之莘莘漠漠，而山殿戌削，缥焉天风，崛乎回薄。上扬云旓兮，下列猛兽。夫何天狗嶙峋兮，气独神秀。色似狻猊，小如猿狖。忽不乐虽万夫不敢前兮，非胡人焉能知其去就。向若铁柱攲而金锁断兮，事未可救。瞥流沙而归月窟兮，斯岂逾昼。日食君之鲜肥兮，性刚简而清瘦。敏于一掷，威解两斗，终无自私，必不虚透。尝观乎副君暇豫，奉命于畋，则蚩尤之伦，已脚渭戟泾，提挈丘陵，与南山周旋，而慢围者戮，实禽有所穿。伊鹰隼之不制兮，呵犬豹以相躔。蹙乾坤之翕习兮，望麋鹿而飘然。由是天狗捷来，发自于左，顿六军之苍黄兮，劈万马以超过。材官未及唱，野虞未及和，冏髇矢与流星兮，围要害而俱破。洎千蹄之迸集兮，始拗怒以相贺。真雄姿之自异兮，已历块而高卧。不爱力以许人兮，能绝甘以为大。既而群有噉咋，势争割据。垂小亡而大伤兮，翻投迹以来预。划雷殷而有声兮，纷胆破而何遽？似爪牙之便秃兮，无魂魄以自助。各弭耳低回，闭目而去。每岁，天子骑白日，御东山，百兽踿跄以皆从兮，肆猛仡铦锐乎其间。夫灵物固不合多兮，胡役役随此辈而往还？惟昔西域之远致兮，圣人为之豁迎风，虚露寒，体苍虬，轧金盘。初一顾而雄才称是兮，召群公与之俱观。宜其立阊阖而吼紫微兮，却妖孽而不得上干。时驻君之玉辇兮，近奉君之渥欢。使狊处而谁何兮，备周垣而辛酸。彼用事之意然兮，匪至尊之赏阑。仰千门之崚嶒兮，觉行路之艰难。惧精爽之衰落兮，惊岁月之忽殚。顾同侪之甚少兮，混非类以摧残。偶快意于校猎兮，尤见疑于蹻捷。此乃独步受之于天兮，孰知群材之所不接。且置身之暴露兮，遭纵观之稠叠。俗眼空多，生涯未惬。吾君倘忆耳尖之有长毛兮，宁久被斯人终日驯狎已。

 

tiān bǎo zhōng _ shàng dōng xìng huá qīng gōng _ fǔ yīn zhì shòu fāng _ guài tiān gǒu yuàn liè zài zhū shòu yuàn zhī shàng _ hú rén yún _ _ cǐ qí shòu měng jiàn wú yǔ bǐ zhě _ _ fǔ zhuàng ér fù zhī _ shàng hèn qí yǔ fán shòu xiāng jìn _ yì jiè tiān gǒu yǐ jì kǎi _ cí yuē _ dàn huá qīng zhī shēn shēn mò mò _ ér shān diàn xū xuē _ piāo yān tiān fēng _ jué hū huí bó _ shàng yáng yún shāo xī _ xià liè měng shòu _ fú hé tiān gǒu lín xún xī _ qì dú shén xiù _ sè sì suān ní _ xiǎo rú yuán yòu _ hū bù lè suī wàn fū bù gǎn qián xī _ fēi hú rén yān néng zhī qí qù jiù _ xiàng ruò tiě zhù qī ér jīn suǒ duàn xī _ shì wèi kě jiù _ piē liú shā ér guī yuè kū xī _ sī qǐ yú zhòu _ rì shí jūn zhī xiān féi xī _ xìng gāng jiǎn ér qīng shòu _ mǐn yú yí zhì _ wēi jiě liǎng dòu _ zhōng wú zì sī _ bì bú xū tòu _ cháng guān hū fù jūn xiá yù _ fèng mìng yú tián _ zé chī yóu zhī lún _ yǐ jiǎo wèi jǐ jīng _ tí qiè qiū líng _ yǔ nán shān zhōu xuán _ ér màn wéi zhě lù _ shí qín yǒu suǒ chuān _ yī yīng sǔn zhī bú zhì xī _ hè quǎn bào yǐ xiāng chán _ cù qián kūn zhī xī xí xī _ wàng mí lù ér piāo rán _ yóu shì tiān gǒu jié lái _ fā zì yú zuǒ _ dùn liù jūn zhī cāng huáng xī _ pī wàn mǎ yǐ chāo guò _ cái guān wèi jí chàng _ yě yú wèi jí hé _ jiǒng xiāo shǐ yǔ liú xīng xī _ wéi yào hài ér jù pò _ jì qiān tí zhī bèng jí xī _ shǐ yù nù yǐ xiāng hè _ zhēn xióng zī zhī zì yì xī _ yǐ lì kuài ér gāo wò _ bú ài lì yǐ xǔ rén xī _ néng jué gān yǐ wéi dà _ jì ér qún yǒu dàn zé _ shì zhēng gē jù _ chuí xiǎo wáng ér dà shāng xī _ fān tóu jì yǐ lái yù _ huà léi yīn ér yǒu shēng xī _ fēn dǎn pò ér hé jù _ sì zhǎo yá zhī biàn tū xī _ wú hún pò yǐ zì zhù _ gè mǐ ěr dī huí _ bì mù ér qù _ měi suì _ tiān zǐ qí bái rì _ yù dōng shān _ bǎi shòu zú qiāng yǐ jiē cóng xī _ sì měng yì xiān ruì hū qí jiān _ fú líng wù gù bù hé duō xī _ hú yì yì suí cǐ bèi ér wǎng huán _ wéi xī xī yù zhī yuǎn zhì xī _ shèng rén wéi zhī huò yíng fēng _ xū lù hán _ tǐ cāng qiú _ yà jīn pán _ chū yí gù ér xióng cái chēng shì xī _ zhào qún gōng yǔ zhī jù guān _ yí qí lì chāng hé ér hǒu zǐ wēi xī _ què yāo niè ér bù dé shàng gān _ shí zhù jūn zhī yù niǎn xī _ jìn fèng jūn zhī wò huān _ shǐ jú chǔ ér shuí hé xī _ bèi zhōu yuán ér xīn suān _ bǐ yòng shì zhī yì rán xī _ fěi zhì zūn zhī shǎng lán _ yǎng qiān mén zhī léng céng xī _ jué xíng lù zhī jiān nán _ jù jīng shuǎng zhī shuāi luò xī _ jīng suì yuè zhī hū dān _ gù tóng chái zhī shèn shǎo xī _ hùn fēi lèi yǐ cuī cán _ ǒu kuài yì yú jiào liè xī _ yóu jiàn yí yú jiǎo jié _ cǐ nǎi dú bù shòu zhī yú tiān xī _ shú zhī qún cái zhī suǒ bù jiē _ qiě zhì shēn zhī bào lù xī _ zāo zòng guān zhī chóu dié _ sú yǎn kōng duō _ shēng yá wèi qiè _ wú jūn tǎng yì ěr jiān zhī yǒu cháng máo xī _ nìng jiǔ bèi sī rén zhōng rì xùn xiá yǐ _

杜甫《天狗赋》

dù fǔ tiān gǒu fù

　　天宝年间，皇上冬天亲临华清宫。杜甫我随着到了野兽坊，对天狗院列在诸兽院之上感到有点诧异。胡人说过：“这是威猛雄健无与伦比之兽。”我认为它雄壮而为它作赋，还遗憾它跟平常的野兽相近。于是借天狗来寄托感慨。文章说：
　　望华清景象，莘莘漠漠，树木浓盛，澹然摇动，山殿如刻画之作，天飘飘而疾风，高拔重轩，震荡相转。上有旗旒飞扬如云，下有猛兽惊以跳骇。那天狗耸立峻峭，高居山岳之神秀。色似狮子，小如黑猿。忽然不快乐，虽万夫不敢前，非胡人焉能知其去向。假使铁柱倾斜，金锁环断裂，卒不能救。速涉沙漠而归月落极西之地，岂需等到天光。日食君之美食，性情坚强朴质而体格清瘦。敏捷跳跃，威严令相斗两强作罢。终无小智自私，跳必破其要害。常观太子闲逸，奉命打猎。善狩猎的一类将士，已趟过渭水，以泾水作戟。控制丘陵地带，在终南山追逐。缓慢地围猎捕杀，实令禽鸟有地方飞过。那鹰隼开始袭击不受制止，吆喝似豹之犬来与其相践。追踏江山之迅急，麋鹿见之决然骤散。因此天狗捷猛奔来，从座中冲出，厉止羽林军狩猎所带的苍鹰、黄犬，破分万马以驰骋超过。领工匠土木事之官未来得及长声高呼，主管田野及山林之官未来得及应声高和。飞鸟响箭，旌旗流星，围攻要害而全数俱破。及群兽千蹄并集奔散，才抑制愤怒以相犒劳。真雄姿勇悍拔群，如跨历一块砖般疾速地过都越国，已然高卧。不爱力而欲轻，未敢身以许人，能超越侪辈以为大。不久群兽食咬，势争逐走，割据山川，近小亡而大伤，反而止步不前以来预备。忽然雷鸣大响，纷破胆而变得多么畏惧。似鹰犬爪牙就要钝秃，怖魂亡魄无以自助。各贴耳徘徊，闭目而去。每年天子骑乘白日，御祭骊山。百兽有序舞动鸣叫紧随，逞性恣肆、气力勇猛、爪牙锐利之兽杂乎其间。何况珍奇神异之物本来多有不合，如何劳苦奔跑，随此以伪乱真之辈而顺时往还。惟昔西域之邀，引重致远，圣人为之开迎风汉宫，空露寒汉宫，佩戴苍龙，碾压金盘餐皿。起初一顾千金重，雄才足以称君之顾盼，召集群公与君俱观。宜让它立于阊阖天门而吼紫微星，退妖孽而不得冲犯。时常守驻君之玉饰辇车，近身接受君之厚爱。谁令它如鸟关笼中，备四周围墙令它辛酸。它行事之意味显然，不是天子的赏识已尽。仰望宫室千门高峻，陡觉前路行之艰难。惧怕精神从此衰落，惊心岁月忽然结束。回看同类寥寥无几，混非同类徒被摧残。偶尔打猎快意当前，更因矫捷受到怀疑。这是超出群伦的天赋，岂知群材不能接踵而驰。且置身暴露甚苦，遭任稠叠人群观看。世俗眼光空多，生涯未尽如意。吾君倘若忆起耳尖有长毛如今见之犬形，宁愿长久被此人整日戏弄矣。

　　天宝中，上冬幸华清宫。甫因至兽坊，怪天狗院列在诸兽院之上。胡人云：“此其兽猛健无与比者。”甫壮而赋之，尚恨其与凡兽相近。亦借天狗以寄慨。词曰：

　　澹华清之莘莘漠漠，而山殿戌削，缥焉天风，崛乎回薄。上扬云旓兮，下列猛兽。夫何天狗嶙峋兮，气独神秀。色似狻猊，小如猿狖。忽不乐虽万夫不敢前兮，非胡人焉能知其去就。向若铁柱攲而金锁断兮，事未可救。瞥流沙而归月窟兮，斯岂逾昼。日食君之鲜肥兮，性刚简而清瘦。敏于一掷，威解两斗，终无自私，必不虚透。尝观乎副君暇豫，奉命于畋，则蚩尤之伦，已脚渭戟泾，提挈丘陵，与南山周旋，而慢围者戮，实禽有所穿。伊鹰隼之不制兮，呵犬豹以相躔。蹙乾坤之翕习兮，望麋鹿而飘然。由是天狗捷来，发自于左，顿六军之苍黄兮，劈万马以超过。材官未及唱，野虞未及和，冏髇矢与流星兮，围要害而俱破。洎千蹄之迸集兮，始拗怒以相贺。真雄姿之自异兮，已历块而高卧。不爱力以许人兮，能绝甘以为大。既而群有噉咋，势争割据。垂小亡而大伤兮，翻投迹以来预。划雷殷而有声兮，纷胆破而何遽？似爪牙之便秃兮，无魂魄以自助。各弭耳低回，闭目而去。每岁，天子骑白日，御东山，百兽踿跄以皆从兮，肆猛仡铦锐乎其间。夫灵物固不合多兮，胡役役随此辈而往还？惟昔西域之远致兮，圣人为之豁迎风，虚露寒，体苍虬，轧金盘。初一顾而雄才称是兮，召群公与之俱观。宜其立阊阖而吼紫微兮，却妖孽而不得上干。时驻君之玉辇兮，近奉君之渥欢。使狊处而谁何兮，备周垣而辛酸。彼用事之意然兮，匪至尊之赏阑。仰千门之崚嶒兮，觉行路之艰难。惧精爽之衰落兮，惊岁月之忽殚。顾同侪之甚少兮，混非类以摧残。偶快意于校猎兮，尤见疑于蹻捷。此乃独步受之于天兮，孰知群材之所不接。且置身之暴露兮，遭纵观之稠叠。俗眼空多，生涯未惬。吾君倘忆耳尖之有长毛兮，宁久被斯人终日驯狎已。