拼音 译文 字数：308

　　余十二而获见于父友东武戴侯杨君，始见知名，遂申之以婚姻，而道元、公嗣亦隆世亲之爱。不幸短命，父子凋殒。余既有私艰，且寻役于外，不历嵩丘之山者，九年于兹矣。今而经焉，慨然怀旧，而赋之曰：

　　启开阳而朝迈，济清洛以径渡。晨风凄以激冷，夕雪暠以掩路。辙含冰以灭轨，水渐轫以凝冱。途艰屯其难进，日晼晚而将暮。仰睎归云，俯镜泉流。前瞻太室，傍眺嵩丘。东武托焉，建茔启畴。岩岩双表，列列行楸。望彼楸矣，感于予思。既兴慕于戴侯，亦悼元而哀嗣。坟累累而接垄，柏森森以攒植。何逝没之相寻，曾旧草之未异？

　　余总角而获见，承戴侯之清尘。名余以国士，眷余以嘉姻。自祖考而隆好，逮二子而世亲。观携手以偕老，庶报德之有邻。今九载而一来，空馆阒其无人。陈荄被于堂除，旧圃化而为薪。步庭庑以徘徊，涕泫流而沾巾。宵展转而不寐，骤长叹以达晨。独郁结其谁语？聊缀思于斯文。

 

yú shí èr ér huò jiàn yú fù yǒu dōng wǔ dài hóu yáng jūn _ shǐ jiàn zhī míng _ suì shēn zhī yǐ hūn yīn _ ér dào yuán _ gōng sì yì lóng shì qīn zhī ài _ bú xìng duǎn mìng _ fù zǐ diāo yǔn _ yú jì yǒu sī jiān _ qiě xún yì yú wài _ bú lì sōng qiū zhī shān zhě _ jiǔ nián yú zī yǐ _ jīn ér jīng yān _ kǎi rán huái jiù _ ér fù zhī yuē _ qǐ kāi yáng ér zhāo mài _ jì qīng luò yǐ jìng dù _ chén fēng qī yǐ jī lěng _ xī xuě gǎo yǐ yǎn lù _ zhé hán bīng yǐ miè guǐ _ shuǐ jiàn rèn yǐ níng hù _ tú jiān tún qí nán jìn _ rì wǎn wǎn ér jiāng mù _ yǎng xī guī yún _ fǔ jìng quán liú _ qián zhān tài shì _ páng tiào sōng qiū _ dōng wǔ tuō yān _ jiàn yíng qǐ chóu _ yán yán shuāng biǎo _ liè liè háng qiū _ wàng bǐ qiū yǐ _ gǎn yú yú sī _ jì xīng mù yú dài hóu _ yì dào yuán ér āi sì _ fén léi léi ér jiē lǒng _ bǎi sēn sēn yǐ cuán zhí _ hé shì mò zhī xiāng xún _ zēng jiù cǎo zhī wèi yì _ yú zǒng jiǎo ér huò jiàn _ chéng dài hóu zhī qīng chén _ míng yú yǐ guó shì _ juàn yú yǐ jiā yīn _ zì zǔ kǎo ér lóng hǎo _ dǎi èr zǐ ér shì qīn _ guān xié shǒu yǐ xié lǎo _ shù bào dé zhī yǒu lín _ jīn jiǔ zǎi ér yī lái _ kōng guǎn qù qí wú rén _ chén gāi bèi yú táng chú _ jiù pǔ huà ér wéi xīn _ bù tíng wǔ yǐ pái huái _ tì xuàn liú ér zhān jīn _ xiāo zhǎn zhuǎn ér bú mèi _ zhòu cháng tàn yǐ dá chén _ dú yù jié qí shuí yǔ _ liáo zhuì sī yú sī wén _

潘岳《怀旧赋》

pān yuè huái jiù fù

　　我十二岁时获得父亲的朋友东武伯戴侯杨肇的赏识，开始有了名气，为对我表示器重，杨肇又将女儿许配给我。而杨肇的两个儿子道元和公嗣也尊崇我们两家世亲的友爱之情。不幸的是杨氏父子生命短促，早早就谢世了。我家中已经有难，且又充任公职在外，所以没有来嵩山，至今已经九年了。如今经过这里，心中感慨，思念旧日亲友，由此作赋道：
　　开阳城门一开，我早早地启程，乘坐舟船横渡清澈的洛河。清晨的风吹来凄凉刺骨，夕雪皑皑遮掩了道路。车辆无法前行，冰冻让道路无迹可循，水浸湿的车轮也凝结成冰。前方的路途如此坎坷难行，暮色昏暗夜幕将临。抬头仰望归云漂浮，低头俯视清泉流淌。向前远眺是太室山

　　余十二而获见于父友东武戴侯杨君，始见知名，遂申之以婚姻，而道元、公嗣亦隆世亲之爱。不幸短命，父子凋殒。余既有私艰，且寻役于外，不历嵩丘之山者，九年于兹矣。今而经焉，慨然怀旧，而赋之曰：

　　启开阳而朝迈，济清洛以径渡。晨风凄以激冷，夕雪暠以掩路。辙含冰以灭轨，水渐轫以凝冱。途艰屯其难进，日晼晚而将暮。仰睎归云，俯镜泉流。前瞻太室，傍眺嵩丘。东武托焉，建茔启畴。岩岩双表，列列行楸。望彼楸矣，感于予思。既兴慕于戴侯，亦悼元而哀嗣。坟累累而接垄，柏森森以攒植。何逝没之相寻，曾旧草之未异？

　　余总角而获见，承戴侯之清尘。名余以国士，眷余以嘉姻。自祖考而隆好，逮二子而世亲。观携手以偕老，庶报德之有邻。今九载而一来，空馆阒其无人。陈荄被于堂除，旧圃化而为薪。步庭庑以徘徊，涕泫流而沾巾。宵展转而不寐，骤长叹以达晨。独郁结其谁语？聊缀思于斯文。