宋词  姜夔

yú zì hái yòu suí xiān rén huàn yú gǔ miǎn nǚ xū yīn jià yān zhōng qù fù lái jǐ èr shí nián qǐ wéi zǐ dì zhī ài miǎn zhī fù lǎo ér nǚ zǐ yì mò bù yú ài yě bǐng wǔ dōng qiān yán lǎo rén yuē yú guò tiáo zhá suì wǎn chéng tāo zài xuě ér xià gù niàn yī yī dài bù néng qù zuò cǐ qǔ bié zhèng cì gāo xīn kè qīng yáo gāng zhōng zhū jūn shuāi cǎo chóu yān luàn yā sòng rì fēng shā huí xuán píng yě fū xuě jīn biān qī hán róng mào hái jì zhāng tái zǒu mǎ shéi niàn piāo líng jiǔ màn yíng dé yōu huái nán xiě gù rén qīng miǎn xiāng féng xiǎo chuāng xián gòng qíng huà cháng hèn lí duō huì shǎo chóng fǎng wèn zhú xī zhū lèi yíng bà yàn qì bō píng yú tīng rén sàn lǎo qù bù kān yóu yě wú nài tiáo xī yuè yòu zhào wǒ piān zhōu dōng xià shèn rì guī lái méi huā líng luàn chūn yè

jiāng kuí tàn chūn màn shuāi cǎo chóu yān

我自幼年便跟随父亲在古沔州做官，我的姐姐也因此嫁到了那里。这期间我离开又回来，前后将近二十年。不仅我们姐弟情深，沔州的父老乡亲和孩子们也都很喜欢我。丙午年（1186年）冬天，千岩老人萧德藻约我去苕霅。年底时，我乘船冒着风雪顺流而下离开汉阳，心中依依不舍，实在舍不得走。于是写下这首曲子，告别郑次皋、辛克清、姚刚中等几位朋友。
衰败的野草笼罩在愁云里，纷乱的乌鸦送走了落日，风沙在平旷的原野上盘旋。记得那时，我拂去金鞭上的积雪，头戴抵御寒冷的绒帽，在繁华街市纵马驰骋的少年模样。有谁怜惜我长久漂泊？这些年只落得满心深深的愁绪难以诉说。好在在沔水边与老朋友重逢，可以在小窗前悠闲地共叙情谊。
常常遗憾离别太多相聚太少，这次重访竹西，不禁悲伤得泪流满面。雁群栖息的沙滩水波平静，渔舟停泊的岸地人影散尽，年老后已没有心思再去游乐。无奈苕溪的月光，又照着我乘小舟向东而去。何时才能回来？或许只有等到梅花纷飞的春夜里了。

姜夔《探春慢·衰草愁烟》