宋文  苏轼  书信

fú shěn kàng zhāng dé xiè shì wèi yán huán tiān juàn suī lóng mò duó yǐ xíng zhī zhì shì liú tài xī gòng gāo nán jì zhī fēng fán zài bì xiū gòng zēng qìng wèi fú yǐ huái ān tiān xià zhī gōng huàn qù jiù jūn zǐ zhī suǒ nán shì mǐ bù zhī rén gèng xiāng xiào ér dào bú shèng yù sī yú wéi shēn jūn chén zhī ēn xì mí zhī yú qián qī zǐ zhī jì tuī hè zhī yú hòu zhì yú shān lín zhī shì yóu yǒu jiàng zhì yú chuí lǎo ér kuàng miào táng zhī jiù yù shǐ cí lù yú dāng nián yǒu qí yán ér wú qí xīn yǒu qí xīn ér wú qí jué yú zhì gòng bì gǔ jīn yì tú shì yǐ yòng shě xíng cáng zhòng ní dú xǔ yú yán zǐ cún wáng jìn tuì zhōu yì bù jí yú xián rén zì fēi zhì zú yǐ zhōu zhī rén zú yǐ zì ài dào zú yǐ wàng wù zhī dé sàng zhì zú yǐ yī qì zhī shèng shuāi zé shú néng jiàn jǐ huò fú zhī xiān tuō xǐ chén gòu zhī wài cháng kǒng zī shì bú jiàn qí rén fú wéi zhì zhèng guān wén shào shī quán dé nán míng jù cái bú qì shì yè sān cháo zhī wàng wén zhāng bǎi shì zhī shī gōng cún shè jì ér rén bù zhī gōng lǚ jiān nán ér jié nǎi xiàn zòng shǐ mào qī dǔ lǎo yóu dāng jiù jiàn zhì yí ér nǎi lì cí yú wèi jí zhī nián tuì tuō yǐ bù néng ér zhǐ dà yǒng ruò qiè dà zhì ruò yú zhì guì wú xuān miǎn ér róng zhì rén bù dǎo yǐn ér shòu jiào qí suǒ dé shú yǔ xī duō shì shòu zhī zuì shēn wén dào yǒu zì suī wài wèi tiān xià xī lǎo chéng zhī qù ér sī xǐ míng zhé dé bǎo shēn zhī quán fú shǔ xiàng lán tái hòu hé sì fú jì wéi shí zì zhòng shǎo wèi yú qíng

sū shì hè ōu yáng shào shī zhì shì qǐ

我获悉您向皇上呈上奏章请辞得到准许，卸任告老还乡。皇上虽然对您眷顾不舍，但也不忍心剥除您早已决定的意向；士人们个个惊讶叹息，都纷纷赞许您的那种他人难以比肩的德行风范。凡是受您照顾的人，都加深对您的庆贺慰问之情。您因为心怀安定天下共同的忧患，去做君子都感到为难的事情。世人没有不知道的，但他们却都讥笑您。况且道义抵不住私欲，世人多在处世中为自身谋利。常常把君臣之间的恩德放在前面，把妻子和儿女的生计放在后面。就算是山林的隐士，也还在将近年老的时候有着渴望遇到明主来展示自己才华的志气；何况您已经是朝中的老臣了，却想要在还能继续任职的时候辞官。有那样的言论却没有那样的想法，有那

苏轼《贺欧阳少师致仕启》