宋文  苏轼  写景 抒情 壮志难酬

shān pō tuó xī xià zhǔ jiāng shì yá jué xī yóu bō suǒ dàng rú tuí qiáng sōng fú lǜ xī bǎi chǐ páng bá cǐ jīng gé zhī shàng bú jiàn rì xī xià kě yī wú yè zhàng xī wú tóng yì wú zhī shū suí miǎo yú wàng xī shuǐ zhōng chí qí rán ér zhǎng zhě huáng guān ér yǔ yī huàn yí tǎn fù pán shí jī zuò xī shān yì yǒu zhǐ ān bù wēi sì wú rén xī kě wàng jī xiān rén wò quán zì yán qí jū yáo zhī pǔ yí rì yí yè fēi xiāng wǎng lái bù kě shǔ shǐ qí kāi kǒu yán xī qǐ wéi hé hàn wú jí jīng yú xīn mò bù yán xī jiǎn zhāo shì zhī bù gǔ qín dān jiāng shān hé yǔ rì yuè cháng zài ruò yǒu rén xī mèng zhōng chóu chí wǒ guī lù cǐ fēi xiǎo yǒu xī yī hū hé yǐ lè cǐ ér bú qù xī yú yóu yú gě tiān xī shēn fēi táo shì yóu yǔ xié chéng miǎo máng liáng wèi guǒ xī pú fū bēi yú mǎ huái liáo xiāo yáo xī róng yǔ xī yú fà xī lán zhī zhǔ yú lùn shì xī qiān zǎi yì rén yóu bìng shí yú xíng jié qū xī yù zhī yú zhě xī é é yáng yáng yú fāng lè xī pì yú xì zhōu yú shuǐ yú qián niǎo jǔ yì bù zhī hé bì měi niàn zhé dé yìng yú ruò xiǎng zuò yǒu rú cǐ xī rén zǐ qī

sū shì shān pō tuó xíng

斜坡山冈啊下入江，山崖陡直啊被荡漾水波撞击后，好像一堵斜墙。
松树曲折啊百尺旁荫，挺拔的树干使千岁蘸惊哀。
我上面见不到太阳啊下面可有依靠，牵引着我凭拐杖行走啊是家僮也是学生。
我遥远地望见啊水里附于山体如箸的东西，是挺立修长的长者、穿着草服和羽服的道士。
瀚海般舒身仰卧，盘石般两腿张开坐着啊，有基稳固不会动摇，四面空旷无人啊连饥饿都忘掉了。
仙人偃俭自言他居住在仙境，一天一夜飞行往来不计次数。
你叫他开口说话啊，难道只有那无边的银河惊怖我心。
沉默不说话啊，如昭氏之不鼓琴。
昭氏安然地能使山

苏轼《山坡陀行》