宋文  苏辙  散文 写人 道理

mèng dé zhě shén yǒng zhī tuì zú yě shào ér hào shān lín jì wéi bīng bú huò rú zhì jiā yòu zhōng shù qín zhōng qín zhōng duō míng shān dé chū qí qī yǐ qí zǐ yú rén ér táo zhì huà shān xià yǐ qí yī yì yì dāo shí bǐng xié yǐ rù shān zì niàn wú jìn jūn yě jīn zhì cǐ qín yì sǐ wú shí yì sǐ yù hǔ láng dú shé yì sǐ cǐ sān sǐ zhě wú bú fù xù yǐ wéi shān zhī shēn zhě wǎng yān shí qí bǐng jì jìn qǔ cǎo gēn mù shí shí zhī yí rì shí bìng shí yù tǔ lì zhàng mèn wú suǒ bú zhì jì shù yuè ān zhī rú shí wǔ gǔ yǐ cǐ rù shān èr nián ér bù jī rán yù měng shòu zhě shù yǐ yì zhé bù sǐ dé zhī yán yuē fán měng shòu lèi néng shí rén qì wèi zhì bǎi bù zhé fú ér háo qí shēng zhèn shān gǔ dé yǐ bú gù sǐ wèi cháng wéi dòng xū yú fèn yuè rú jiāng bó yān bú zhì shí shù bù zé zhǐ ér zuò qūn xún mǐ ěr ér qù shì zhī qián hòu rú yī hòu zhì shāng zhōu bù zhī qí shāng zhōu yě wéi hòu zhě suǒ zhí dé zì fèn sǐ yǐ zhī shāng zhōu sòng xiào sūn wèi zhī yuē wú shì rǔ fēi è rén yě lèi yǒu dào zhě dé jù dào běn mò nǎi shǐ wéi zì gào zhě zhì zhī qín zhōu zhāng gōng ān dào shì zhī qín zhōu dé chēng bìng dé chú bīng jí wéi mín zhì jīn wǎng lái zhū shān zhōng yì wú tā yì néng fú mèng dé kě wèi yǒu dào zhě yě shì zhī jūn zǐ jiē yǒu suǒ gù gù yǒu suǒ mù yǒu suǒ wèi mù yǔ wèi jiāo yú xiōng zhōng wèi bì yòng yě ér qí sè jiàn yú miàn yán rén wàng ér zhī zhī gù ruò zhě jiàn wǔ qiáng zhě jiàn xiào wèi yǒu tè lì yú shì zhě yě jīn mèng dé qí zhōng wú suǒ gù qí hào rán zhī qì fā yuè yú wài bú zì xiàn ér wù jiàn zhī yǐ tuī cǐ dào yě suī liè yú tiān dì kě yě céng hé měng shòu zhī zú dào zāi

sū zhé mèng dé zhuàn

孟德曾经是禁军神勇营的一名逃兵。他小的时候很喜欢山林，就入了军营，只是他“好山林”的愿望没有实现。在宋仁宗嘉祐年间，他守卫秦中，陕西关中这个地方有很多名山。孟德离开了妻子，把儿子送给了其他人，逃奔到华山脚下，用身上的衣服交换到了十个饼和一把刀，就这样进山了。他心里想：“我是属于禁军的，现在跑到了这里，万一被拿着还是要被处死的，要不就被活活饿死，万一遇到虎狼毒蛇还是要死。对这三种死，我没有什么顾虑。”只管向山上走吧，他把饼吃完了以后，就靠野草和野果充饥。一天生了十次病也好了，呕吐、下痢、腹胀、胸闷，没有不遇上的。这样过了几个月，他吃这些东西就像吃五谷一样安全，因此进山两

苏辙《孟德传》