唐诗  王翰  宫廷 宫中 宫人

jūn bú jiàn yí chūn yuàn zhōng jiǔ huá diàn fēi gé lián lián zhí rú fà bái rì quán hán zhū niǎo chuāng liú yún bàn rù cāng lóng què gōng zhōng cǎi nǚ yè wú shì xué fèng chuī xiāo nòng qīng yuè zhū lián běi juǎn dài liáng fēng xiù hù nán kāi xiàng míng yuè hū wén tiān zǐ yì é méi bǎo fèng xián huā shé liǎng chī chuán shēng zǒu mǎ kāi jīn wū jiā lù míng huán shàng yù chí cháng lè tóng tíng yàn huá qǐn sān qiān měi rén yè guāng jǐn dēng qián hán xiào gēng luó yī zhàng lǐ chéng ēn jiàn yáo zhěn bú yì jūn xīn bàn lù huí qiú xiān bié zuò wàng xiān tái cāng láng jìn tà yáo xiāng yì zǐ cuì yán fáng zhòu bù kāi yù xiàng rén jiān zhòng táo shí xiān cóng hǎi dǐ mì péng lái péng lái kě qiú bù kě shàng gū zhōu piāo miǎo zhī hé wǎng huáng jīn zuò pán tóng zuò jīng qíng tiān bái lù zhǎng zhōng qíng wáng mǔ yān rán gǎn jūn yì yún chē yǔ pèi yù xiāng yíng fēi lián guàn qián kōng yuàn mù shào jūn hé shì xū xiāng wù yì zhāo mái mò mào líng tián jiàn qiè é méi bù chóng gù gōng chē wǎn chū xiàng nán shān xiān wèi wēi yí qù bù huán zhāo bū qì duì qí lín shù shù xià cāng tái rì jiàn bān rén shēng bǎi nián yè jiāng bàn duì jiǔ cháng gē mò cháng tàn chéng zhī bái rì bù kě sī yì sǐ yì shēng hé zú suàn

wáng hàn xiāng hè gē cí é méi yuàn

你没看见那宜春苑里的九华殿吗？它的飞檐楼阁紧密相连，高耸入云，就像一根根笔直的发丝。
白天，阳光透过朱红色的窗棂洒满整个宫殿，而流云则轻轻飘入苍龙形的宫门之上，景色壮丽。
宫里的宫女们晚上没什么事做，就学着凤凰的样子吹箫，那声音清脆悠扬，美妙动听。
北边的珠帘卷起，等着夜晚的凉风送爽，南边的绣户则敞开，迎接明亮的月光。
忽然有一天，听说天子想起他心爱的妃子，于是命令用宝凤衔着花朵的图案装饰玉螭，作为传召的信号。
消息传开，宫女们急匆匆地骑马前往金屋，一路上环佩叮咚，响彻玉阶。
在长乐宫那彤红的宫庭里，举行了盛大的

王翰《相和歌辞·蛾眉怨》