宋诗  王禹偁  同情 感慨 怜悯

zhé jū suì yún mù chén qǐ chú wú yān lài yǒu kě ài rì xuán zài nán róng biān gāo chōng yǐ shù zhàng hé nuǎn rú chūn tiān mén lín shāng wū lù yǒu kè qì yán qián lǎo wēng yǔ bìng yù tóu bìn jiē pó rán gū gū sān ér qì qióng qióng yì fū guān dào liáng wú dǒu sù lù fèi wú bǎi qián jù tóu wèi yǒu shí yán sè pō jī hán shì wèn hé xǔ rén dá yún jiā cháng ān qù nián guān fǔ hàn zhú shú rù ráng chuān fù sǐ mái yì xiāng kè pín sī gù yuán gù yuán suī kǒng ěr qín lǐng gé lán guān shān shēn hào liù lǐ lù jùn míng qī pán qiǎng fù qiě qǐ gài dòng něi fù xiǎn jiān wéi chóu dà yǔ xuě jiāng sǐ shān gǔ jiān wǒ wén sī rén yǔ yǐ hù dú cháng tàn ěr wéi liú wáng kè wǒ wéi rǒng sǎn guān zuǒ huàn wú fèng lù fèng qīn fá gān xiān yīn sī shì shì lái shū hū guò shí nián é guān dù qián shǒu lǚ jìn cháng sù cān wén hàn jiē tú ěr fàng zhú gù yí rán jiā pín yǔ qīn lǎo dǔ wēng liáo zì kuān

wáng yǔ chēng gǎn liú wáng

谪贬贫居转限到年底，早晨起来厨房也无炊烟。
幸亏有那可爱的太阳，悬挂在房屋的南檐。
高高升起有几丈，和和暖暖如春天。
屋门对着商於路，赶路的客人歇息在屋檐前。
一位老翁和病弱的老妇人，鬓角银丝相牵连；
身边三个小孩呱呱在哭泣，茕茕鳏夫多可怜。
道上的粮食不过一斗粟，路上的盘缠不到一百钱；
大家一起没有东西吃，脸上颜色呈饥寒。
低声询问“是何处人”？回答说“老家原本在长安，
去年关中遭大旱，跟随熟人下穰川。
老婆客死埋葬在他乡，他乡贫居思念旧故园，
故乡虽然相隔路很

王禹偁《感流亡》