南北朝文  吴均  小说 故事 小说文

yáng xiàn xǔ yàn _ yú suí ān shān xíng _ yù yì shū shēng _ nián shí qī bā _ wò lù cè _ yún jiǎo tòng _ qiú jì é lóng zhōng _ yàn yǐ wéi xì yán _ shū shēng biàn rù lóng _ lóng yì bú gèng guǎng _ shū shēng yì bú gèng xiǎo _ wǎn rán yǔ shuāng é bìng zuò _ é yì bù jīng _ yàn fù lóng ér qù _ dōu bù jué zhòng _ qián xíng xī shù xià _ shū shēng nǎi chū lóng _ wèi yàn yuē _ _ yù wèi jūn bó shè _ _ yàn yuē _ _ shàn _ _ nǎi kǒu zhōng tǔ chū yì tóng lián zǐ _ lián zǐ zhōng jù zhū yáo zhuàn _ zhēn xiū fāng zhàng _ qí qì mǐn jiē tóng wù _ qì wèi xiāng zhǐ _ shì suǒ hǎn jiàn _ jiǔ shù xíng _ wèi yàn yuē _ _ xiàng jiāng yí fù rén zì suí _ jīn yù zàn yāo zhī _ _ yàn yuē _ _ shàn _ _ yòu yú kǒu zhōng tǔ yì nǚ zǐ _ nián kě shí wǔ liù _ yī fú qǐ lì _ róng mào shū jué _ gōng zuò yàn _ é ér shū shēng zuì wò _ cǐ nǚ wèi yàn yuē _ _ suī yǔ shū shēng jié qī _ ér shí huái yuàn _ xiàng yì qiè dé yì nán zǐ tóng xíng _ shū shēng jì mián _ zàn huàn zhī _ jūn xìng wù yán _ _ yàn yuē _ _ shàn _ _ nǚ zǐ yú kǒu zhōng tǔ chū yì nán zǐ _ nián kě èr shí sān sì _ yì yǐng wù kě ài _ nǎi yǔ yàn xù hán wēn _ shū shēng wò yù jué _ nǚ zǐ kǒu tǔ yì jǐn xíng zhàng zhē shū shēng _ shū shēng nǎi liú nǚ zǐ gòng wò _ nán zǐ wèi yàn yuē _ _ cǐ nǚ zǐ suī yǒu xīn _ qíng yì bú shèn _ xiàng fù qiè dé yì nǚ zǐ tóng xíng _ jīn yù zàn jiàn zhī _ yuàn jūn wù xiè _ _ yàn yuē _ _ shàn _ _ nán zǐ yòu yú kǒu zhōng tǔ yí fù rén _ nián kě èr shí xǔ _ gòng zhuó xì tán shèn jiǔ _ wén shū shēng dòng shēng _ nán zǐ yuē _ _ èr rén mián yǐ jué _ _ yīn qǔ suǒ tǔ nǚ rén _ huán nà kǒu zhōng _ xū yú _ shū shēng chǔ nǚ nǎi chū _ wèi yàn yuē _ _ shū shēng yù qǐ _ _ nǎi tūn xiàng nán zǐ _ dú duì yàn zuò _ rán hòu shū shēng qǐ _ wèi yàn yuē _ _ zàn mián suì jiǔ _ jūn dú zuò _ dāng yì yì yé _ rì yòu wǎn _ dāng yǔ jūn bié _ _ suì tūn qí nǚ zǐ _ zhū qì mǐn xī nà kǒu zhōng _ liú dà tóng pán _ kě èr chǐ guǎng _ yǔ yàn bié yuē _ _ wú yǐ jiè jūn _ yǔ jūn xiāng yì yě _ _ yàn tài yuán zhōng _ wéi lán tái lìng shǐ _ yǐ pán xiǎng shì zhōng zhāng sàn _ sàn kàn qí míng _ tí yún shì yǒng píng sān nián zuò _

wú jūn yáng xiàn shū shēng

　　东晋时代阳羡人许彦，在绥安的山里行走，在绥安山中行走时，遇到了一个书生，正躺在路边，声称自己脚痛，请求在许彦的鹅笼子里歇歇脚，许彦觉得这是开玩笑。可是书生钻进了笼子里，笼子并不见变大，书生也没有变小，他和鹅安然地并排坐着，鹅也不惊恐。许彦背着笼子走，一点也不感觉分量加重。
　　走到前边在树下休息，书生就出了笼子，对许彦说：“我要为您略设薄宴。”许彦说：“很好。”书生从嘴里吐出一个铜盘、一个小盒子，盒子里装满了各种食品，山珍海味很丰富。那些盛食品的器皿都是铜制的，食品气味鲜美，是世上少见的。喝过几杯酒，书生对许彦说：“我先前带着一个女人一起来，现在想邀请她来。”许彦说：“很好。”书生又从嘴里吐出一个女人，大约有十五六岁，衣服漂亮，容貌美好无比。三人一起坐着吃喝。过了一会儿，书生喝醉躺下了，这女子对许彦说：“我虽然和书生结为夫妻，但实际上心里想着别人。我先前也偷偷带了个男人一起来，书生已经睡了，暂且叫他来，请你别对书生说。”许彦说：“很好。”女人从嘴里吐出一个男子，年龄大约二十三四岁，也很聪明可爱。他和许彦问寒问暖地谈起话来。当书生快要从酒醉中醒过来时，女子嘴里吐出一个屏风。书生就又和女子一起睡下了。男子对许彦说：“这女子对我虽有情，我的心也没有全部给她。先前我也偷偷带了个女人来，现在想见见她，请你别说出去。”许彦说：“好。”男子又从嘴里吐出一个女子，二十来岁。他们一起吃喝，玩乐了很长时间。听到书生有响动，男子说：“他们二人睡醒了。”于是就拉过自己吐出来的女人，送进嘴里。过一会儿，和书生一起睡觉的女子出来了，对许彦说：“书生要起来了。”她吞下那男子，自己单独和许彦对坐着。书生随后起来对许彦说：“我想小睡一下竟睡长了，你一个人坐着闷闷不乐吧？天也晚了，要和你分别了。”说完，又吞进那个女子，各种铜器也全部塞进嘴里。留下一个大铜盘，宽有二尺多。和许彦告辞，说：“没有什么可奉献给你的，把这大铜盘送给你留作纪念吧。”
　　晋孝武帝太元年间，许彦做了兰台令史，把这个大铜盘送给侍中张散。张散一看铜盘上刻的字，说是东汉永平三年制造的。

吴均《阳羡书生》