清文  裕瑞  写景 叙事

shì shí yě _ xī yáng yǐ luò _ wǎn jǐng cāng máng _ tiān běi wū yún quán qǐ _ shì rú nù mǎ _ sè rú pō mò _ yín tiáo chuí kōng _ diàn guāng yí chè _ jīn shé jī shè _ shū lìng rén hài pò xuàn mù _ tǔ rén gào yú yuē _ _ mù yǔ jiāng zhì _ zǎo huí bù kě yě _ _ yú yuē _ _ yǔ xíng pō ráo jiā qù _ xìng wèi jìn _ ān kě yán xuán _ _ suì dēng shí qiáo _ lì shù shí jí _ shǐ jí qí diān _ é ér liè fēng dà zuò _ hú shuǐ bì lì _ lǎo mù yù bá _ rú wàn qiào yīn tián _ cháng kōng ruò hǔ xiào niú hǒu _ chuī rén jǐ bù néng lì zú _ jí ér qīng pén _ dǎ tóu pū miàn _ xū yú lù mò yǐ _ yú yǔ cóng zhě lián bì fú xíng _ yī lǚ shī tòu _ lù jiē jiāo ní _ huá ér qiě xiàn _ hēi yè zhē màn _ fù huái qīng zhuì zhī wēi _ liàng qiàng guī guǎn _ zhuàng zhì lín lí _ rán yí lù xiào yǔ bù jué _ wèi jué qí kǔ _ xīn yí rán yǒu dé yú zhōng _ guī hòu _ bù xiá gēng yī _ shān jīn yóu dī jiǔ _ dēng xià bǐng bǐ wéi jì _ tí qí míng yuē _ fēng yǔ yóu jì _ _

yù ruì fēng yǔ yóu jì

　　这时，夕阳已经落下，傍晚的景色苍茫辽阔。天空北边乌云密布，态势如同奔腾的怒马，颜色宛如泼洒的浓墨。雨丝像银条般垂落天空，闪电骤然划过，如同金蛇四处激射，景象着实令人心惊目眩。当地人告诉我：“傍晚的雨就要来了，早点返回吧。”我说：“雨中行走颇有一番趣味，我兴致正浓，怎能说返回呢？”于是登上石桥，走过几十级台阶，才到达桥顶。不久，狂风大作，湖水像墙壁一样耸立，老树仿佛要被连根拔起，各种孔穴发出轰鸣之声，天空中如同虎啸牛吼，风吹得人几乎无法站立。紧接着，倾盆大雨降下，雨点打在头上、扑在脸上，片刻之间道路就被淹没了。我和随从挽着胳膊互相搀扶前行，衣服鞋子全都湿透，路上满是泥泞，又滑又容易陷进去。黑夜弥漫笼罩，还心怀坠落的危险，我们跌跌撞撞地回到住处，浑身湿透。但一路上欢声笑语不断，并没有觉得辛苦，心中反倒舒畅，有所感悟。回来后，来不及更换衣服，衣襟上还滴着水珠，便在灯下拿起笔记录下来，给这篇文章命名为《风雨游记》。

裕瑞《风雨游记》