唐诗  杜甫  

cháo fù diào tóu bù kěn zhù dōng jiāng rù hǎi suí yān wù shī juàn cháng liú tiān dì jiān diào gān yù fú shān hú shù shēn shān dà zé lóng shé yuǎn chūn hán yě yīn fēng jǐng mù péng lái zhī nǚ huí yún chē zhǐ diǎn xū wú shì guī lù zì shì jūn shēn yǒu xiān gǔ shì rén nǎ dé zhī qí gù xī jūn zhǐ yù kǔ sǐ liú fù guì hé rú cǎo tóu lù cài hóu jìng zhě yì yǒu yú qīng yè zhì jiǔ lín qián chú bà qín chóu chàng yuè zhào xí jǐ suì jì wǒ kōng zhōng shū nán xún yǔ xué jiàn lǐ bái dào fǔ wèn xùn jīn hé rú

dù fǔ sòng kǒng cháo fù xiè bìng guī yóu jiāng dōng jiān chéng lǐ bái

孔巢父摇头不住长安，将去东海随烟雾飘流。
将诗卷永远留人世间，放竿垂钓采珊瑚求生。
隐居深山般遁世高蹈，时值春寒冷峭景凋零。
仙女们驾着云车而来，指点虚无的归隐之处。
自以为他有仙风道骨，谁知离长安归隐之因？
爱惜巢父想苦苦相留，应知富贵像草尖露水！
蔡侯是淡薄名利的人，趁凉夜庭中摆酒饯行。
失意停琴见孤月残席，何年从仙界寄我书信？
向南找禹穴若见李白，代我问候他现在怎样！

杜甫《送孔巢父谢病归游江东兼呈李白》