清诗  沈复  

yú yì tóng zhì shí néng zhāng mù duì rì míng chá qiū háo jiàn miǎo xiǎo zhī wù bì xì chá qí wén lǐ gù shí yǒu wù wài zhī qù 　　　　xià wén chéng léi sī nǐ zuò qún hè wǔ yú kōng zhōng xīn zhī suǒ xiàng zé huò qiān huò bǎi guǒ rán hè yě áng shǒu guān zhī xiàng wéi zhī jiāng yòu liú wén yú sù zhàng zhōng xú pēn yǐ yān shǐ zhī chōng yān ér fēi míng zuò qīng yún bái hè guān guǒ rú hè lì yún duān wéi zhī yí rán chēng kuài 　　　　yú cháng yú tǔ qiáng āo tū chù huā tái xiǎo cǎo cóng zá chù dūn qí shēn shǐ yǔ tái qí dìng shén xì shì yǐ cóng cǎo wéi lín yǐ chóng yǐ wéi shòu yǐ tǔ lì tū zhě wéi qiū āo zhě wéi hè shén yóu qí zhōng yí rán zì dé 　　　　yí rì jiàn èr chóng dòu cǎo jiān guān zhī xìng zhèng nóng hū yǒu páng rán dà wù bá shān dǎo shù ér lái gài yí lài há má shé yì tǔ ér èr chóng jìn wéi suǒ tūn yú nián yòu fāng chū shén bù jué yā rán yì jīng shén dìng zhuō há má biān shù shí qū zhī bié yuàn

shěn fù tóng qù

　　我回想小的时候，能够张大眼睛对着太阳，能看清最细微的东西。我看见细小的东西，一定会去仔细地观察它的纹理，因此常有超出事物本身的乐趣。

　　夏天蚊子的叫声像打雷一样，我把它们比作群鹤在空中飞舞，心里这么想，那成千成百的蚊子果然都变成仙鹤了；我抬着头看它们，脖颈都为此而变得僵硬了。我又将几只蚊子留在素帐中，用烟慢慢地喷过去，让它们在烟雾中飞着叫着，我把它当做一幅青云白鹤的景观，果然就像鹤唳云端一样，我为这景象高兴地拍手叫好。

　　我常在土墙高低不平的地方，在花台杂草丛生的地方，蹲下身子，使自己和花台相平，聚精会神地观察，把草丛当做树林，把虫子、蚂蚁当做野兽，把土块凸出部分当做山丘，凹陷的部分当做山谷，全神贯注地沉浸在想象之中，心情愉悦自觉是一种满足。

　　有一天，我看见两只小虫在草间相斗，蹲下来观察它们，兴趣正浓厚，忽然有个极大的家伙，掀翻山压倒树而来了，原来是一只癞蛤蟆，舌头一吐，两只虫子全被它吃掉了。我那时年纪很小，正看得出神，不禁‘呀’的一声惊叫起来。待到神情安定下来，捉住癞蛤蟆，鞭打了几十下，把它驱赶到别的院子里去了。

沈复《童趣》