宋词  姜夔  

yú kè wǔ líng hú běi xiàn zhì zài yān gǔ chéng yě shuǐ qiáo mù cān tiān yú yǔ èr sān yǒu rì dàng zhōu qí jiān bó hé huā ér yǐn yì xiàng yōu xián bú lèi rén jìng qiū shuǐ qiě hé hé yè chū dì xún zhàng yīn liè zuò qí xià shàng bú jiàn rì qīng fēng xú lái lǜ yún zì dòng jiān yú shū chù kuī jiàn yóu rén huà chuán yì yí lè yě qiè lái wú xīng shuò dé xiāng yáng hé huā zhōng yòu yè fàn xī hú guāng jǐng qí jué gù yǐ cǐ jù xiě zhī nào hóng yì gě jì lái shí cháng yǔ yuān yāng wéi lǚ sān shí liù bēi rén wèi dào shuǐ pèi fēng cháng wú shù cuì yè chuī liáng yù róng xiāo jiǔ gèng sǎ gū pú yǔ yān rán yáo dòng lěng xiāng fēi shàng shī jù rì mù qīng gài tíng tíng qíng rén bú jiàn zhēng rěn líng bō qù zhǐ kǒng wǔ yī hán yì luò chóu rù xī fēng nán pǔ gāo liǔ chuí yīn lǎo yú chuī làng liú wǒ huā jiān zhù tián tián duō shǎo jǐ huí shā jì guī lù

jiāng kuí niàn nú jiāo · nào hóng yì gě

我客居武陵时，湖北的宪治机关就设在那里。古城环绕着野水，高大的乔木参天而立。我与几位朋友，每天在那里荡舟游玩。我们靠近荷花边饮酒，意境悠闲自得，完全不像在人间。秋天到来，水位逐渐干涸，荷叶高出地面一丈多。于是我们就在荷叶下面列坐，头顶都看不到太阳。清风徐来，荷叶随风轻轻摇曳。偶尔在荷叶的稀疏之处，能窥见游人的画船，这也是一种乐趣。后来，我来到吴兴，多次在荷花丛中游玩。我还曾在夜晚泛舟西湖，那景色真是美妙绝伦。因此，我用这句诗来描绘这些美好的经历。
小舟荡漾在红火、繁茂的荷花丛里，记得来时曾经与水面鸳鸯结成伴侣。放眼望三十六处荷塘连绵一气，罕见游人踪迹，无数映水的荷花衬着荷叶在微风中摇曳，就像系着佩带和裙裳的美女。翠碧的荷叶间吹过凉风，花容粉艳仿佛带着残余的酒意，更有水草丛中洒下一阵密雨。荷花嫣然微笑轻摇倩影，幽冷的清香飞上我赞美荷花的诗句。
日暮之际，荷叶如青翠的伞盖亭亭玉立，情人艳姿已隐然不见，我怎忍心乘舟荡波而去？只恐怕寒秋时季，舞衣般的荷瓣容易凋落，西风吹得南浦一片狼藉，使我愁恨悲凄。那高高的柳树垂下绿荫，肥大的老鱼将浪花吹起，仿佛拘留我在荷花间留居。多少圆圆的荷叶啊，曾知我多少回在沙岸边的归路上徘徊，不舍离去。

姜夔《念奴娇·闹红一舸》